مالك قواى وجودى خود شده و تمام غرايز و مشاعر و احساسات و هواها را تحت سلطنت سلطان دو عالم حضرت رب العزه درآوردند و به مقام با عظمت فنا و بقاى باللّه رسيدند . سجود آنان سجودى دائم و سجودى همه جانبه و در همهء شؤون در برابر حضرت دوست بود . آنان جز روح انقياد ، تسليم ، عبادت ، اطاعت ، بندگى ، خضوع ، خشوع ، تواضع ، وفا ، صفا ، درستى ، صدق ، نسبت به حضرت مولا چيزى از خود باقى نگذاشتند . روى جانان به چشم جان ديدن * خوش بود خاصه رايگان ديدن خوش بود در صفاى رخسارش * آشكارا همه نهان ديدن جز در آيينهء رخش نتوان * عكس رخسار او عيان ديدن بوى او را به دو توان دريافت * روى او را به دو توان ديدن ديدن روى دوست خوش باشد * خاصه رخساره‌اى چنان ديدن خود گرفتم كه در صفاى رخش * نتوانى همه نهان ديدن مىتوان آنچه هست بود و نبود * در رخ او يكان يكان ديدن در خم زلف او چه خوش باشد * دل گم گشته ناگهان ديدن اندر آيينه جهان بارى * مىتوانى به چشم جان ديدن كه همه اوست هر چه هست يقين * جان و جانان و دلبر و دل و دين « 1 »

--> ( 1 ) - فخرالدين عراقى .